Agnieszka Kuchmister "Florentyna od kwiatów "

Agnieszka Kuchmister "Florentyna od kwiatów"

Sokołów, mała wieś, z pozoru całkiem zwyczajna. To właśnie tam w 1918 roku , wśród kwiatów, przychodzi na świat Florentyna. To właśnie kwiaty dają jej nie tylko piękne imię, ale i dar, ale o tym dowiadujemy się w odpowiednim czasie, bo czas wydaje się być jednym z bohaterów książki.
Florentyna nie jest zwykłą dziewczynką, kształtuje ją miejsce, w którym mieszka, a także każde kolejne wydarzenie z życia Sokołowa, dar od natury, którym pozwala błękitnym i niebieskim kwiatom kwitnąć cały rok, te niezwykłe kwiaty mają moc.
Życie w Sokołowie płynie zgodnie z rytmem wyznaczonym przez naturę. Pięknie łączą się w nim mity, wierzenia ludowe, słowiańskość, zderzone z zachodzącymi na świecie zmianami, nieuchronnymi, nie zawsze dobrymi. Porządek tego świata zaburza wojna, zło, które ze sobą niesie, smutek, żal, stratę, wszystko to najlepiej obrazują usychające, umierające niebieskie kwiaty.
Autorka pięknie operuje słowem, gra na emocjach czytelnika, szarpie struny duszy. Raz pozwala nam zanurzyć się we wspomnieniach pięknej polskiej wsi, przypomnieć sobie jej zapachy, wrócić wspomnieniami do izby pachnącej ziołami, ziemią, zapachem siennika i świeżej trawy, chwilę potem wrzuca nas w tę samą wieś zniszczoną wojną.
Nasi bohaterowie nie szukają jednak nowego miejsca do życia, po co szukać skoro mają siebie, miłość tak ogromną, że nawet mała wieś wystarcza im za cały świat.
Piękna oniryczna opowieść, pełna realizmu magicznego, przeplatania się dwóch światów - tego przed wojną i tego po wojnie, tego realistycznego i tego magicznego, tego w którym triumfuje raz miłość, raz zło. Świat się zmienia, nie robi tego w taki sam sposób jak las, zmiany są szybkie, nagłe, ludzie zapominają często, co w życiu jest najważniejsze, nie potrafią dzielić się ani miłością, ani bólem, a przecież łatwiej znieść smutek, gdy ktoś pomaga nam go dźwigać, łatwiej dostrzec piękno świata, magię nocnego nieba, gdy mamy z kim ten zachwyt dzielić.